Overal loert gevaar. Op het centraal station, bij de bakker, in de koektrommel en nu ook al op muziekfestivals. Ik moet op mijn hoede zijn. Iedere vermomde schurk ontmaskeren voor hij toe kan slaan. Dit keer was ik onvoorzichtig geweest, en dat terwijl ik weet dat juist de bruine weleens gevaarlijk kunnen zijn. Was het de alcohol? De kruidenkaas? De nasmaak van minder verse uien die ingrediënt waren van een eerder genuttigde friet speciaal? Of was het de afleiding van het goede gezelschap waarin ik mij bevond? De vermomming was in ieder geval meesterlijk geweest en had de schurk alle tijd gegeven om zich rustig te kunnen nestelen in mijn wezen.

De lucht leek dikker te zijn geworden, moeilijker in te ademen, maar dat is in een zaal vol zwetend volk niets bijzonders. Omgeven door tabak en andere plantendelen rokende mensen, herkende ik ook de pijnlijke ogen niet als het begin van een oorlog in mijn gestel. De volgende slag was echter te hevig om af te schuiven op buitenlichamelijke omstandigheden. Onophoudelijk niesde ik mijn lijf binnenstebuiten. Het aangereikte papieren zakdoekje bezweek al gauw onder klodders kleverige nattigheid. De druk op mijn ogen, mijn luchtpijp en mijn longen werd ondraaglijk. En ik herkende de strijdende machten:

Een paranoïde draak die mij met de beste bedoelingen tracht te beschermen tegen schurken van buiten, maar in zijn blinde razernij vergeet dat ik overal om hem heen ben. En wat betreft die schurken; het zit toch vooral tussen de puntige oren van deze draak. In wezen zijn het onschuldige eiwitjes in nootjes en pindaatjes.

Nu ik begreep welke strijd er gevoerd werd, liet ik zonder uitleg mijn vrienden in de steek. Op zoek naar een rustige plek met een minder dompige atmosfeer. Eenmaal daar begon de draak vuur te spuwen. Mijn lichaam gloeide koortsig, mijn huid trok zich strak en ik voelde hoe mijn pet begon te knellen. Bonzend overtrof mijn hartslag de snelheid van elk ritme dat die avond te horen zou zijn. De lucht voelde dik en wattig. Maar ik bleef rustig, want ik kende de draak inmiddels goed.

Om zo min mogelijk lichamelijk inspanning te hoeven leveren, besloot ik te gaan zitten. Een beveiligingsmedewerker moet dit hebben zien gebeuren, want ik heb geen halve minuut gezeten. De man, navenant zijn beroep klein en niet overdreven fors gebouwd, sleurde me mee naar de EHBO-ruimte. Collega’s die hem tijdens deze sleeptocht verzochten mee te gaan naar een schermutseling elders in het gebouw liep hij voorbij. Die lange dweil met dat opgezwollen hoofd moest eerst gered worden. Zo eindigde ik op een wiebelstoeltje als patiënt van enkele buitengewoon vriendelijke verpleegkundigen. De draak leek echter, moegestreden, zijn aanvallen tegen de arme eiwitjes op te geven. Het gevaar was geweken. Ik maakte nog wat indruk op de ziekenbroeders door het woord anafylaxie te laten vallen en besloot toen, met de zegen van de EHBO-ploeg, terug te keren naar mijn lieve vrienden, die dodelijk ongerust over het lot van hun kameraad stonden te zuipen dat het een aard had.

De brandblussende voorzieningen in mijn lichaam blusten de boel met een soort jeukpoeder en hevig krabbend, maar opgelucht ademend, haalde ik de opgelopen achterstand in:
‘Acht bier waard! … Nee, laat dat schaaltje nootjes maar zitten.’